Saturday, December 2, 2017

İlk dikiş projesi



Bir cumartesi sabahı kalktım ve kendi kendime dedim ki: ‘Artık birşeyler dikeyim’.

Epeydir youtube’da videolar seyrediyordum, şöyle küçük kumaş parçaları kullanılan, basit bir proje yapayım istiyordum, en sonunda kızımın (artık bugünlerde hiç kullanmadığı) tabletine bir kılıf yapmaya karar verdim.

Anneme skype üzerinden biraz danıştım, evdeki artık kumaşlardan beş dakikada kesip biçtim. Çok pratiğim ya, aynı örgü gibi, göz kararı kesip dikerim diye düşünüyorum kendi kendime! Hem de astarlı falan yapacağım güya. Makinaya aldım biçtiklerimi. Bir de baktım ki dikiyorum bayağı, iki kumaş parçasını birleştiriyorum! Yaşasın! Ama bir dakika, sonra ne oldu? Kılıfın ön parçasıyla arka parçası aynı büyüklükte değilmiş, dikişimin de yamuk olduğunu göze alırsak sonuç korkunç oldu! Anneme gösterdim (buraya fotoğraf koymuyorum, hevesli insanların moralini bozmaya gerek yok, ama yanlışımın sebebini söyleyeceğim ve sizler yapmayacaksınız, ve sonuç süper olacak). Annem inanılmaz teşvik etti ‘ilk defa dikiş diken biri için çok başarılı olmuş’ dedi! Aslında acayip çirkin birşey çıkmıştı ortaya ama bu teşvik etme bende işe yarıyor! Kızımda da çok işe yarıyor, ilk defa yaptığı ve yamuk yumuk olan bir elişini (kendi yaşına göre tabii) ‘harika olmus, bu benim olsun, hadi koş bir tane de babaya yap’ diyorum, çok seviniyor, bir kere daha yapıyor ve gerçekten de daha güzel oluyor ikinci yaptığı! Bu arada ben bu ilk projenin dikişiyle boğuşurken (evet boğuştum, bobini takmak bir dert, hadi taktım, dikişe başlıyorum ama ip devamlı çıkıyor iğneden, baştan geçirmek gerekiyor çünkü ben ipi kestikten sonra her seferinde biraz çekip pay vermeyi unutuyorum, öyle olunca da makinayı çalıştırınca ip yine kaçıyor ve iğneden çıkıyor vs vs) kızım yanıma geldi ve kumaşın yumuşaklığına bayıldı. ‘Anne bu küçük parçalar benim olsun mu?’ Tabii olsun Boncuk, hadi al oyna! On dakika sonra minik oyuncak tenceresinin içinde o kumaş geri geldi. Lime lime olmuş, onları minicik minicik kesmiş ‘Anne sana çorba yaptım!’. O kadar oyuncağı var ama o minik kumaş parçaları aylar boyunca en çok sevdiği oyuncağı oldu. Kumaşları plastik boncuklarla karıştırıp renkli renkli yemekler yaptı bize aylarca!

Neyse dönelim bana. O gün ilk proje başarısız oldu, ama ben kafamda projeyi tekrarlamaya karar verdim. Bu sefer bir kağıda kalıbı çizip, ön yüzüyle arka yüzünü üst üste koyup beraber biçecektim! Dersimi aldım, örgü değil bu, biçkinin hatasız olması lazım demek ki. Tabii ya, öğrendim gitti bu işi! Bir video buldum ve harfiyen uygulamaya karar verdim.  Takip eden hafta arası bir akşam kalıbı çıkarttım, kumaşları kestim, hafta sonu dikmek üzere. Bir sonraki cumartesi sabah oturdum ve makinalarını çektim! Oldu mu? Oldu bu sefer! Ama kumaş kalın olduğu için dikiş payı beklediğimden enli oldu ve ipad’im içine sığmadı! Olsun! Birşey daha öğrendim: kumaşa göre dikiş payı bırakılacak! Videonun linkini de buraya koyuyorum, harfiyen takip edemediğim ortada ama yılmadım!

https://youtu.be/m1B36Dcvp_4


Yarın: Artık işe yarar birşeyler dikmeli!


No comments:

Post a Comment