Tuesday, August 7, 2018

Beklenmedik (güzel) gelişmeler oldu!







Küçüklüğümden beri hediye almayı sevdiğim kadar hediye vermeyi de çok severim. Hele verdiğim hediye kişiye özelse! Meraklıydım, örgü örmeyi ve tığ işi yapmayı öğrendim daha küçükken. Ailemizde mutfağında benim yaptığım tutacaklardan olmayan bir ev yoktu! Anneannem, babaannem, büyükannem; herkesin evine bir küçük hatıra bırakıyordum. Daha sonra sevdiklerime bereler, kaşkollar, kazaklar örmeye başladım! Amerika’ya AFS ile gittiğim sene (buz gibi Montana’ya), ev ahalisi örgü bildiğimi öğrenince seve seve evdeki herkese birer kazak ördüm. İşin güzel tarafı, rengini, modelini tarif ediyorlar (akıllarındaki mükemmel kazağı yani), sonra ona göre yün alınıyor ve ben okuldan sonra onlara hayallerindeki kazağı örüyordum. 

Bu böyle yıllarca devam etti. 

Lara doğmadan önce ona pembe bir battaniye yaptım tığ işi. Sonra bir iki ufak elişi daha yaptım, ama Lara kendine has ilgi, beceri ve istekleriyle geldi. Makası çok seviyordu, ve kesmeyi. Kağıt, kumaş... yönlendirince elinden süper işler gelebileceğini fark ettim. Bu blogda uzun uzun anlattım zaten, dikiş makinası ile maceramızın nasıl başladığını. Küçüklüğümden beri beni korkutan o alet, Lara’nın üretkenliği sayesinde ilgimi çekmeye başladı. Sonrasını buradan okudunuz. O kadar hızlı ilerledik ki. ‘Anne bana bir mutfak dik’, ‘Anne bana bir ev dik’, ‘Anne bana elbise dik şurası şöyle olsun’ demeseydi, dikişi ilerletmeyecektim sanırım. Bu sene ilkbaharda Lara’nın öğretmenlerine diktiğimiz hediye çantalar ve bir iki arkadaşımın ‘bana şöyle birşey diker misin’lerinden ortaya çıkan çok şeker hediyeler, bir karar almama yardım etti. Çoktandır etrafımdakiler, ürettiklerimi satmam gerektiğini söylüyorlar. Aslında ben üretip satma fikrine çok sıcak bakmıyorum, ama birilerinin bana ‘benim için şöyle birşey yapar mısın?’ demelerini arzu ediyorum. İşte o zaman müthiş bir keyif, heyecan, dozunda stres ve yorgunlukla günü harika bitiriyorum!

Nerede yapayım bu işi, bunun kaydı kuydu vergisi nasıl olacak derken, kendime bir platform buldum: Amazon Handmade. Siteye yaptıklarımı koymaya başladım, ama siteyi aslında yapabileceklerime örnek olarak lanse etmek istiyorum. Sitedeki herşeyin aslında sahibi var ve sahiplerine ulaşmış durumda. Hepsi ‘Damla, bana şöyle birşey yapar mısın’ diyen tanıdık, arkadaş ve dostlar için ürettiklerim. Tanımadığım birisine henüz birşey üretmedim, ama neden olmasın? 

Mesela yukarıya fotoğrafını koyduğum şarap şişeli çantayı, çok büyük bir zevkle yaptım, çünkü siparişi veren arkadaşım çok aktif katıldı kumaş seçimine, şişelerin tipine, nasıl duracaklarına kadar. 
Bugün de tam dört sipariş veren başka bir arkadaşıma siparişlerini teslim edeceğim. Kızı baykuş seviyor, benden baykuşlu sırt çantası istedi, kızının arkadaşı için de kedili sırt çantası:





Lara’nın anaokulu arkadaşlarının anneleri, Eylül için çocuklarına okul havlusu, peçete, çamaşır torbaları siparişi verdiler. Üçer parçalık iki set diktim, müziği çok seven bir çocuk için. Diğer siparişlerin çizimlerini de kağıda döktüm ve annelerden onay aldım. Malzemeleri hazırladım. Şimdi tatile gidiyorum, dönüşte o siparişleri de bitireceğim.

Tabii tam zamanlı çalışma ile bu işler olur mu? Şimdilik oldu, bütün bunları üç dört haftada yaptım, gerisini zamanla göreceğiz. 

Amazon’daki siteyi bu blogun adıyla açtım, italyanca ve ingilizce versiyonlarını kullanıyorum. Lara olmasa bunlar olmazdı. Bütün ilhamı kızımdan aldım.


Amazon Handmade Almanya

Amazon Handmade İngiltere

Tabii bu arada Lara nelere yapıyor? Kumaş parçalarını kırparak hayali yemekler yapıyor, piknikler hazırlıyor... Lara için bir makas, biraz kağıt ve kumaş yeterli, hayal gücünün sınırı yok! Çocuk olmak harika birşey!













No comments:

Post a Comment